Ödev

Konusu 'Tiyatro' forumundadır ve balamnaz tarafından 30 Mart 2013 başlatılmıştır.

  1. balamnaz

    balamnaz şşşşşşştttt:)

    • Bölüm Sorumlusu
    Mesajlar:
    48.677
    Aldığı Beğeni:
    930
    Ödül Puanları:
    113
    Bu çalışma edebiyat öğretmeni Sezen Bilir tarafından ortaokul ve lise öğrencilerinin tiyatro çalışmaları için tasarlanmış bir oyundur. Geçtiğimiz seneler içerisinde birçok okulda sahnelenen metin, İstanbul Amatör Tiyatro günleri kapsamında da seyirci ile buluşmuştur. Metnin şekillendirilmesinde öğrencilerin doğaçlamaları da katkı sağlamıştır.

    ÖDEV

    YAZAN: SEZEN BİLİR

    1. SAHNE(EVDE)

    (Çocuk telaşla sahneye girer.)

    ÇOCUK:

    Kaçırdım galiba…Annem kumandayı yine nereye koymuş…Of anne yine mutfağa mı götürdün, yoksa çamaşır makinesine mi attın? Hıh buradaymış nihayet…(televizyonu açar) Çoktan başlamış … Aman tanrım Polat’ı öldürüyorlar… Arkana bak …Arkana baksana be…Çek silahını…Vur, vursana…

    (Anne girer)

    ANNE:

    Oğlum ne yapıyorsun? Oğlum beni duyuyor musun? (Çocuk duymaz. Anne çocuğun koluna dokunur. )

    ÇOCUK:

    Kıpırdama yoksa öldürürüm.

    ANNE:

    Saçmalama ne yapıyorsun? Benim ben, annen .

    ÇOCUK:

    Aaa… anne çekil önümden diziyi seyredemiyorum.

    ANNE:

    Kapat şu diziyi. Bunları seyrede seyrede mafya olacaksın.

    ÇOCUK:

    Hayır kapatmam.

    ANNE:

    Ver şu kumandayı bana.(Çocuk vermez, anne ile çocuk kumandayı çekiştirirken baba gelir.)

    BABA:

    Ne oluyor burada?

    ÇOCUK:

    Aaaaa….baba.

    BABA:

    Yaa baba.

    ANNE:

    Yine şu diziyi seyrediyor.

    BABA:

    Sen dizi seyredeceğine niye ders çalışmıyorsun?

    ÇOCUK:

    Dersim yok baba.

    BABA:

    Dersin yok öyle mi? Birinci dönem de dersim yok diyip duruyordun beş zayıf getirdin.

    ÇOCUK:

    Öğretmenler ödev vermiyor baba ben ne yapayım.

    BABA:

    Sus yalan söyleme. Mutlaka ödevin vardır.

    ÇOCUK:

    Vallahi yok baba.

    ANNE:

    O zaman gördüğün dersleri tekrar et.

    ÇOCUK:

    Ooooffffff.

    BABA:

    Sus itiraz etme doğru dersin başına.

    ÇOCUK:

    Yaaa.

    BABA:

    Bak hala itiraz ediyor (kulağından tutar ve bir tekme savurur). Elimden bir kaza çıkmadan doğru dersin başına.

    (Çocuk çıkar,anne ile baba birbirine bakar. Sahne kararır.)

    2.SAHNE(MAÇTA)

    (Çocuk masanın başında oturmaktadır.)

    ÇOCUK:

    Acaba Polat’ı öldürdüler mi? Aklım dizideyken bu saçma sapan ödevi nasıl yapayım. Türkçeci kompozisyon ödevi vermiş: “Çevrenizde tanık olduğunuz şiddet olaylarını yazınız.” Offf… Yazıyorum “hiçbir şiddet olayına tanık olmadım.” Vay be iki dakikada ödevi bitirdim. Ne kadar zekiyim. Şimdi televizyon seyredebilirim. (Kalkar dışardan babanın sesi gelir)

    BABA:

    Oğlum ödevini yapıyorsun değil mi? Biraz sonra gelip kontrol edeceğim ona göre.

    ÇOCUK:

    (Oturur) Biraz daha çalışsam sağlığım için iyi olacak galiba. Ne yazacağım ben şimdi? Savaşları, atom bombalarını filan mı? Ama bunlar olmaz, öğretmen tanık olduğunuz olayları yazın dedi. Ne yazsam… ne yazsam . Hıh buldum. Bir keresinde Kadıköy’e gitmiştim. O gün maç vardı. Bir grup taraftar slogan atarak geliyordu.

    ( Çocuk tanık olduğu olayları yazarken olaylar yan tarafta canlandırılır.)

    GS TARAFTARLARI:

    Re re re ra ra ra gassaray gassaray şampiyon.(amigo öne çıkar)

    GS AMİGOSU:

    Sarı

    GS TARAFDARLARI:

    Kırmızı.

    (birkaç kez tekrarlarlar)

    GS AMİGOSU:

    En büyük

    GS TARAFTARLARI:

    Cim bom bom.

    (birkaç kez tekrarlanır)

    (Diğer taraftan Fenerliler girer. Fenerliler girince Galatasaraylıların sesleri azalır, diğerlerinin sesleri yükselir.)

    FB TARAFTARLARI:

    Fenerbahçem benim, biricik sevgilim, söyle senden başka, neyim var benim.(amigo öne çıkar)

    FB AMİGOSU:

    Sarı

    FB TARAFTARLARI:

    Lacivert

    (birkaç kez tekrarlanır)

    FB AMİGOSU:

    Sarı

    GS’LİLER:

    Kırmızı. En büyük cim bom bom. En büyük cim bom bom(gülüşmeler)

    (Fenerliler ve Galatasaraylılar karşı karşıya slogan atmaya başlarlar. Slogan attıkça birbirlerine doğru yaklaşırlar.)

    FB:

    Burası Kadıköy buradan çıkış yok.(tekrar)

    GS:

    Altı gol atarız. Buradan öyle çıkarız.

    FB:

    Burası size mezar olacak.

    GS

    Sizi sahaya gömeceğiz.

    (İki takımın taraftarları boğaz boğaza geldikleri anda bir adam sahneye girer.)

    ADAM

    Arkadaşlar durun.

    TARAFTARLARDAN BİRİ

    Sen de kimsin be?

    ADAM

    Açılın. Çekil çekil. (Birbirini tutmuş olanları ayırarak ilerler. Başa geldiğinde durur.) Arkadaşlar… spor, kardeşlik, dostluk ve barış içindir. Bu yaptığınız hiç mi hiç doğru değildir. Ayrıcaaaa… (Bir adım öne çıkar. Üzerindeki kazağı çıkarır. Kazağın altından Beşiktaş forması çıkar.) En büyük Beşiktaaaaaşşşş. (Bütün taraftarlar adama saldırırlar.)

    ÇOCUK

    Durun…(Sahnedekiler donarlar) Bundan sonrasını yazmasam iyi olacak. Çünkü el hareketleri ve küfürler başlamıştı. Bunları yazarsam öğretmen kızar. En iyisi sonuca geçeyim. “Büyük bir kavga olmuş, kavga edenler de maça değil karakola ya da hastaneye gitmişti.” Nokta.

    (Sahne kararır.)

    3.SAHNE(OTOBÜSTE)

    ÇOCUK

    Başka tanık olduğum şiddet olayı var mıydı? Bir de otobüste bir kavga olmuştu ama o şiddetten sayılır mı acaba? Neyse yazayım gitsin. Sayfa boş kalmasın. “Otobüste gidiyorduk….”

    (Sahneye şoför ve yolcular girer.)

    ŞOFÖR.

    (Şarkı söyler. Sonra şarkıyı kesip dışarıdaki arabalara kızmaya başlar.) Yürüsene be. Yeşil yandı hala yerinde sayıyorsun. Kör müsün kardeşim ya…

    ÖĞRENCİ

    Dershaneye geciktim şoför amca biraz hızlı gidemez miyiz?

    YAŞLI KADIN

    Yok, olmaz, hızlı gitmesin, benim kalbim var, şekerim var. Ben hıza dayanamam. Sen gençlere uyma şoför bey oğlum, sakin sakin git.

    ŞOFÖR

    Zaten istesem de hızlı gidemem teyze. Trafiği görmüyor musun? İki saattir aynı yerdeyiz. Farkında değilsin galiba.

    YAŞLI KADIN

    Benim acelem yok. Ah ah bu yaştan sonra neye yetişeceğim sanki.

    ANNE

    Oğlum, camdan sarkma evladım.(Çocuk sarkmaya devam eder.) Bak, kime diyorum ben. Çek elini oradan.(çocuk elini çeker)

    ÇOCUK

    Çişim geldi.

    ANNE

    Sus yalan söyleme. Arabaya binmeden önce yapmıştın çişini.

    ÇOCUK

    Çişim geldi işte, altıma yapacağım, inelim.

    ANNE

    Of of …seninle bir yere gitmek eziyet eziyet.

    ÇOCUK

    Çişim… çişim

    ANNE

    Şoför bey, müsait yerde durur musunuz?( Şoför durur. Anne ve çocuk inerler.) Nereden bulacağım ben sana tuvaleti şimdi. Arabadan da indik. Boşuna para verdik iki adım yol için.

    ÇOCUK

    Çişim

    ANNE

    Of, of.

    (Çıkarlar, otobüs hareketlenir.)

    ADAM

    Hey kaptan iki saattir bir adım ilerleyemedik. Şu emniyet şeridine girsene.

    ŞOFÖR

    Emniyet şeridine girmek yasak. Orası acil durumlar için.

    ADAM

    Bu durum da acil. İşe gecikiyoruz.

    ŞOFÖR

    Olmaz.

    ADAM

    Niye başka arabalar giriyor işte

    ŞOFÖR

    Ben giremem. Herkes böyle düşünürse biri hastalandığında ambülansın nerden gidecek.

    ADAM

    Ceza yazarlar diye korkuyorsun değil mi? Korkak.

    ŞOFÖR

    (Arabayı durdurur.) Sen kime korkak diyorsun beee. İn aşağı, terbiyesiz.

    ADAM

    Terbiyesiz sensin. Arabadan da inmem, para verdim.

    ŞOFÖR

    (Arabayı durdurur.)Al paranı, çabuk defol.(kavgaya başlarlar, öndeki yaşlı kadın onları ayırmaya çalışır.)

    YAŞLI KADIN

    Oğlum, evladım, durun…Yapmayın… Şoför Bey oğlum bari sen dur.( Kavgaya devam ederler. Yaşlı kadın sinirlenir.) Eeee…dur (adama vurur), sen de dur (şoföre de vurur). Sen topla paranı başka bir arabaya bin. Sen de geç otur yerine.

    ADAM

    ( Paraları toplayıp arabadan iner )Seni şikayet edeceğim.

    ŞOFÖR

    Git nereye istersen şikayet et, manyak. Akşam akşam çattık be.(Pencereden yere tükürür.) Hah nihayet yol da açıldı.(Otobüs sahneden çıkar.)

    ÇOCUK

    Şoför çok sinirlenmişti. Yol açılır açılmaz öyle hızlı sürdü ki az kalsın kaza yapıyorduk

    (Sahne kararır.)

    4.SAHNE(İNTERNET KAFEDE)

    ÇOCUK

    Başka ne yazsam ne yazsam. Hah buldum. Arkadaşım Koray’ın başından geçen olayı yazayım. Ama bu olaya ben tanık olmadım ki. Ama olsun, arkadaşım tanık oldu. Daha doğrusu yaşadı. Yazıyorum… yazıyorum… yazıyooooooruuuuumm. Bir gün internet kafedeeeee…

    (Üç çocuk ve kafe sahibi, sandalyeleriyle birlikte sahneye girerler, sırayla otururlar. Alp ve Barış oyun oynar, Ecem araştırma yapar, kafe sahibi gazaete okur.)

    BARIŞ:

    Nasıl sapladım bıçağı? Bittin oğlum sen.

    ALP:

    Tüh ya lanet olsun? (Sinirlenir, kendini yere atar, tekrar yerine oturur. Oyuna devam ederken gizli gizli Barış’ın ekranına bakar.)

    Yendim işte. Yendim . Nasıl uçurdum ama kelleni.

    BARIŞ:

    Ekranıma baktın.

    ALP:

    Bakmadım. Yenildin diye mızıkçılık yapıyorsun.

    BARIŞ:

    Sensin mızıkçı. Hep bakıyorsun. Geçen günde bakmıştın.

    ALP:

    Bakmadım.(Ayağa kalkar.)

    AKIN:

    Hey çocuklar bağırıp durmayın. Adam gibi oynayın şu oyunu. Gelmeyeyim oraya.

    ALP:

    (Oturur.)Tamam abi.( Barış’a )Gelse ne yapacak sanki. Hadi yeniden başlayalım.

    BARIŞ:

    Tamam ama, baktığını görürsem işin bitti.(Oyuna devam ederler.)

    ALP:

    Şu yanındaki ne yapıyor?

    BARIŞ:

    İnek işte, ödev yapıyor. Bak nasıl gıcık edeceğim onu. (Ecem’e) Sen de oyuna dahil olsana.

    ECEM:

    Olmaz ödevimi araştırıyorum.

    BARIŞ:

    Bırak ödevi be.

    ALP:

    Bir kere de zevkli bir şey yap

    ECEM:

    Bu saçma sapan oyunların neresi zevkli anlamıyorum.

    ALP:

    Oynarsan anlarsın.

    ECEM:

    Oynamayacağım.

    BARIŞ:

    Oyna.

    ECEM:

    Oynamayacağım, beni rahat bırakın.

    BARIŞ:

    Bak nasıl öldürüyorum adamları. Nasıl kanlar çıkıyor görüyor musun?

    ECEM:

    Iııııyyyy.

    BARIŞ:

    Oyna ki, seni de böyle böyle bıçaklayarak yok edeyim.(Ecem’i bıçaklıyormuş gibi yapar.)

    ECEM:

    Üf yeter be. Sabahtan beri bu oyunları oynaya oynaya kafayı yemişsiniz.(kalkar)

    BARIŞ:

    Sonunda kaçırdık ineği.(Gülerler)

    (iki çocuk gelir.)

    KORAY:

    (Kafe sahibine) Merhaba Osman Abi.

    OSMAN:

    Merhaba Koraycım. Nasılsın?

    KORAY:

    İyiyim abi. Bak bu sefer arkadaşımı da getirdim.

    OSMAN:

    İyi. Alın bakalım kağıtlarınızı. Siz geçin, ben bir yan tarafa bakayım.(çıkar)

    CAN:

    Aaaaa sadece bir tane boş yer varmış.

    KORAY:

    Eee ne yapacağız.

    CAN:

    Bilmem ki.

    (İkisi de yavaş yavaş sandalyeye yaklaşırlar. Birbirlerini iterek oturmaya çalışırlar. İtişme sırasında Koray yere düşer. Diğerleri gülerler. Can sandalyeye oturur.)

    CAN:

    Beni de oyuna katsanıza.

    BARIŞ:

    Tamam.

    ALP:

    Şifre bir, iki, üç.

    KORAY:

    (Yerden kalkar. Can’ın yanına gelir.) Ne yapıyorsun?

    CAN:

    Oyun oynuyorum.

    KORAY:

    Görüyorum. Kalk şuradan.

    CAN:

    Yaaa. Sen her zaman oynuyorsun. Bırak biraz da ben oynayayım.

    KORAY:

    Kalk dedim sana. Zaten rezil ettin beni.

    CAN:

    Senin evinde de bilgisayar var. Evde oynarsın.

    KORAY:

    Olmaz bizimkiler izin vermiyor. Kalk .

    CAN:

    Kalkmayacağım.

    KORAY:

    Görürsün sen. (Osman Abi’ye) Osman Abi….Osman Abi….

    OSMAN ABİ:

    (Dışardan) Ne var.

    KORAY:

    Abi bir baksana ya. Bu çocuk yerimden kalkmıyor.

    OSMAN ABİ:

    Oğlum kendiniz çözemiyor musunuz probleminizi?

    KORAY:

    Eeee. Kalkmıyor yerimden.

    OSMAN ABİ:

    Tamam tamam az sonra geliyorum.

    CAN:

    Hemen Osman Abi’ne söyledin değil mi? Süt .

    (Diğerleri gülerler.)

    KORAY:

    Sen kime süt diyorsun be. (Can’ı iter.)

    CAN:

    Eeee sıktın be.(Kalkar Koray’ı iter. İkisi de birbirini iterler. Sonra karşı karşıya gelirler.)

    KORAY:

    Artık arkadaşım değilsin.

    CAN:

    Sen de benim arkadaşım değilsin.

    ALP:

    Aaaaa. Bırak oğlum bilgisayarı, burada gerçeği var.

    BARIŞ:

    Esas oyun buradaymış be. Kalk kalk… Ben uzun olanı tutuyorum.

    ALP:

    Tamam, diğeri de benim.

    BARIŞ:

    Geç karşıya.

    (Alp karşı tarafa geçer.)

    ALP:

    Vur hadi vur.

    BARIŞ:

    Ne duruyorsun yok et onu.

    (Can ve Koray kavgaya başlarlar ve verilen talimatlara uygun hareket ederler.)

    ALP:

    Tekme at. Tekme at. Hadi .

    BARIŞ:

    Karnına çalış. Vur vur.

    (Can, Koray’ın karnına vurur. Koray yere düşer.)

    BARIŞ:

    Heyyy….İşte böyle. Game over. Kazandım… kazandım.

    ALP:

    T üh be kaybettim. Benimkinin bacağı da yaralıydı zaten. Neyse boş ver. Hadi biz oyuna dönelim.

    (Alp ve Barış tekrar oyuna başlarlar. Koray yerde kıvranır. Can yaptığından pişman bir şekilde arkadaşına elini uzatır. Sahne kararır.)

    5. SAHNE(OKULDA)

    İSMAİL

    Biraz da okuldaki kavgaları yazayım. Her gün bir sürü kavga oluyor. Küçücük bir olay yüzünden hemen kavga başlıyor.” Sen benim kalemimi aldın…saçımı çektin… dalga geçtin…” haydi kavgaya. Ama bu seferki biraz farklıydı. O gün teneffüste, herkes birbirine heycanlı heyecanlı bir şeyler anlatıyordu.

    (Öğrenciler grup grup sahneye girerler ve grupların konuşmaları duyulur.)

    1.GRUP (Rıdvan, Bilge)

    RIDVAN

    Arka bahçede kavga varmış.

    BİLGE

    Aaaa… sebebi neymiş?

    RIDVAN

    Tam bilmiyorum ama galiba çocuğun biri kalemini yere düşürmüş. Diğer çocuk da kaleme basmış, kalem kırılmış. Kalem çocuğun en sevdiği kalemiymiş. Tam kavga çıkacakmış ki öğretmen gelmiş, ertelemişler. Şimdi arka bahçede kavga edeceklermiş.

    BİLGE

    O zaman ne duruyoruz ? Hadi kaçırmayalım kavgayı… koş koş.

    (Koşarak çıkarlar.)

    2.GRUP(Akın, Barış, Atay)

    AKIN

    (Dışardan koşarak gelir.)

    Koşun koşun kavga varmış.

    BARIŞ

    Nerde?

    AKIN

    Arka bahçede.

    BARIŞ

    Niye çıkmış?

    AKIN

    Çocuğun biri top oynuyormuş. Diğer çocuk da gelip topunu almış. Çocuk peşinden koşmuş ama yetişememiş, yetişemeyince de küfür etmiş, küfür edince de kavga çıkmış. Hadi gidelim.

    ATAY

    Nereye?

    BARIŞ

    Kavga seyretmeye.

    ATAY

    Ben gelmiyorum.

    AKIN

    Saçmalama oğlum.

    ATAY

    Siz saçmalamayın. Kavgaya seyretmek için değil ayırmak için gidilir.

    BARIŞ

    İyi işte gel. Biz seyrederiz sen de ayırırsın.(Barış ve Akın gülerler.)

    AKIN

    Hadi…hadi…(Atay’ı kolundan tutup götürürler)

    YAĞMUR

    Arka bahçede kavga varmış galiba.

    ECEM

    Zaten kafaları kavgadan başka bir şeye çalışmaz ki.

    YAĞMUR

    Aaaa bak Mete geliyor. Ona bir şaka yapalım mı?

    ECEM

    Ne yapacağız?

    YAĞMUR

    Onun 5. sınıfta bir kardeşi var ya?

    ECEM

    Eeeee…

    YAĞMUR

    Bak şimdi nasıl kandıracağım Mete’yi.(Mete gelir.) Merhaba Mete.

    METE

    Merhaba.

    YAĞMUR

    Biliyor musun kavga varmış?

    METE

    Kim kavga ediyormuş?

    YAĞMUR

    Galiba senin kardeşini dövüyorlarmış.

    METE

    Ne, kardeşimi mi dövüyorlarmış? Kimler?

    YAĞMUR

    Bilmiyorum

    METE

    Nerede?

    YAĞMUR

    Arka bahçede.

    METE

    Şimdi gösteririm ben onlara gününü. Tutmayın beni.(Çıkar)

    ECEM

    İnandı.

    YAĞMUR

    Hadi biz de gidelim komik olacak?

    (Çıkarlar, sahnede öğrenci kalmaz)

    (Bilge ve Rıdvan arka bahçeye gelirler.)

    BİLGE

    (Çekirdek çitleterek) Ayyy…çok heyecanlı.

    RIDVAN

    (Çekirdek çitleterek) Neresi heyecanlı? Bir şey yok ki.

    BİLGE

    Aaaa… doğru. Kaçırdık galiba.

    RIDVAN

    Senin yüzünden oldu. Tutturdun çekirdek alalım diye kaçırdık kavgayı.

    BİLGE

    Tüh

    (Akın, Barış ve Atay gelirler.)

    AKIN

    Siz mi kavga edeceksiniz?

    RIDVAN

    Yooo… sen mi çocuğun kalemini kırdın?

    AKIN

    Ne kalemi?

    BİLGE

    (Barış’a) sen mi?

    BARIŞ

    Hayır. Biz kavgayı seyretmeye geldik.

    ATAY

    Ben ayırmaya geldim.

    BİLGE

    Tüüh bunlar kavga etmeyecek.

    (Yağmur ve Ecem gelirler.)

    YAKUP

    Bunlar kavga edecek galiba.

    ECEM

    Kavga bitti mi?

    BÜTÜN ÖĞRENCİLER

    Bunlar da değilmiş.

    RIDVAN

    Allah aşkına biri bana söylesin “kim kavga edecek?”

    YAĞMUR

    Biri bizi kandırmış galiba, kavga filan yok.

    RIDVAN

    Allah aşkına biri bana söylesin kim bu yalanı söyledi?

    (Birbirlerine sorarlar. Herkes “ ben söylemedim” der. O sırada Mete kızgın bir şekilde gelir.)

    METE

    Kim benim kardeşimi dövüyormuş? (Rıdvan’a saldırır) sen mi? Çabuk söyle.

    RIDVAN

    Ben bir şey yapmadım.

    METE

    (Diğerlerine saldırır.) Siz mi kardeşimi dövüyorsunuz? Kardeşim nerede?

    (Kargaşa olur. Öğretmen gelir.)

    ÖĞRETMEN

    Ne oluyor burada ?

    ÇOCUKLAR

    Hoca geldi.

    ÖĞRETMEN

    Geçin sıraya (öğrenciler sıraya geçerler.) demek kavga ediyorsunuz ha. Ben size okulda kavga etmeyeceksiniz demedim mi?

    YAKUP

    Hocam biz kavga etmiyorduk. Sadece seyretmeye gelmiştik?

    ATAY

    Ben ayırmaya gelmiştim.

    ÖĞRETMEN

    Susun beni kandıramazsınız. Gördüm kavga ediyordunuz. (Rıdvan’a yaklaşır.) Söyle sen mi kavga ediyordun?

    RIDVAN

    (Ağzındaki çekirdek kabuğunu yanlışlıkla hocanın yüzüne fırlatır.) Hayır hocam.

    ÖĞRETMEN

    Bak utanmadan bir de çekirdek yiyor. Seni terbiyesiz (tokat atar). Geç yerine.

    (Çocuklardan ikisini kulaklarından tutarak öne doğru getirir.) Yoksa siz mi kavga ediyorsunuz?

    ATAY-AKIN

    Hayır hocam. Valla biz kavga etmiyorduk.

    ÖĞRETMEN

    O zaman kim kavga ediyordu?

    ATAY-AKIN

    Kimse.

    ÖĞRETMEN

    (Hala çocukların kulaklarını çekmektedir.)Demek siz de söylemeyeceksiniz. Oğlum ben size kavga etmeyin demiyor muyum hıı? Sorunlarınızı konuşarak halledin, birbirinize vurmayın demiyor muyum? (Bunları söylerken bir taraftan da çocukları döver ve onları yerine gönderir. Mete’ye yaklaşır. Yumuşak bir sesle konuşur) Sen mi kavga ettin? Söyle hadi, sana bir şey yapmayacağım.

    METE

    (Korkar, kesik kesik konuşur.) hocam…valla hocam…ben…ben…ben bir şey yapmadım. Kardeşimi…kardeşimi döveceklermiş. Valla hocam…ben ondan… valla ben bir şey yapmadım.

    ÖĞRETMEN

    Tamam tamam, sus, geç yerine. Anlaşıldı. Ama ben sizi konuşturmayı bilirim. Hepiniz doğru disipline…okulda kavga çıkarırsınız ha…ben size gösteririm. Terbiyesizler. Yürüyün…(Çocukları kovalar. Yetişebildiklerine tekme atar. Sahneden çıkarlar.)

    ÇOCUK

    “ Çocuklar kavga seyretmeye gitmişlerdi, güzel bir dayak yiyip geri döndüler. “Kavga var” yalanını da kimin çıkardığı bir türlü bulunamadı.” Nokta. Vay be! Çok güzel bir ödev oldu. Kesin artı alırım. Aslında, aklıma da bir sürü şiddet olayı gelmeye başladı. Nereye baksan kavga, dövüş. Hepsini yazsam roman olur roman. Neyse bu kadar yeter. Hemen götürüp annemle babama göstermeliyim(kalkar). Belki televizyon bile seyredebilirim. Anneeeee…..babaaaaa…….(çıkar).
     

Sayfayı Paylaş