Teşekkür Ederim

Konusu 'Hayatın İçinden' forumundadır ve kebelekk tarafından 8 Mart 2012 başlatılmıştır.

  1. kebelekk

    kebelekk Banlandı

    Mesajlar:
    3.645
    Aldığı Beğeni:
    42
    Ödül Puanları:
    0
    Yoğun geçen iş temposunun içinde en sevdiği zamanlardı kahve molaları… Her ne kadar evde yaptığı yoğun kahvenin tadını bulamasa da o mekanik cihazlarda hiç yoktan iyi sayıyordu.


    Masasından kalktı bir arkadaşıyla biraz sohbet etti kahve almadan önce. Belki o kısa sohbeti yapmasaydı bunları yaşamayacaktı. Kader denilen şey böyle bir şey olmalıydı…

    Kahve makinesine ulaşmak için ofisten dışarı çıkmalıydı. Kapıyı açtığı anda elinde birkaç bardak sıcak suyla O’nu gördü göz göze geldiler. Kenara çekildi geçmesini bekledi ve arkasından kapıyı kapadı. Her zaman aldığı kahvenin düğmesine bastı ve yine hiçbir şey yokmuş gibi içeriye girerek dinlenme odasına gitti.

    Kahvesini yudumladığı sırada bir ses böldü odadaki yoğun sessizliği…

    -Teşekkür ederim…

    Durdu baktı konuşmadı bir süre. Ne olduğunu anlamak ister gibiydi… Sonra karşılık verdi.

    -Ne için?
    -Kapıyı tuttuğun için…
    -Sen olduğun için tutmadım ki karşımda elinde bardaklarla kapıyı açmaya çalışan biri vardı. Senin olman ya da bir başkasının olması değildi o an önemli olan ben kapıyı sen olduğun için açmadım…
    -Ben de bunun için teşekkür etmedim zaten. Sadece bir teşekkürdü bu noktaya gelebileceğini tahmin etmeliydim ama…

    Gerçekten tahmin etmemiş miydi? Bu noktada aklından neler geçebileceğini düşünmemiş miydi? Eski sevgililerin medeni oldukları hatta ve hatta arkadaş kalabileceği palavrasının atıldığı ortamlarda da bulunmuştu ama hiçbir zaman bunun gerçek olduğunu görmemişti. Eski sevgililer hiçbir zaman arkadaş kalamazlardı. Madem arkadaş kalabiliyorlardı da neden hala sevgili değillerdi. Artan sorunlarla baş edemeyen insanlar arkadaş kaldıklarında mı birbirlerine destek olacaklardı. Bu imkansızdı böyle düşünüyordu. Hatta kuzeninin bir sözü aklına geliyordu böyle zamanlarda: “Zamanında yan baktığıma sonradan düz bakmam beklenemez!” Doğruydu ve böyle bir durumda hiç bakmamak en iyisiydi…

    Tahmin etmemişti öyle diyordu…

    -Etmeliydin ve benle konuşmamalıydın. Farkındaysan sen benim için “geçmiş”sin! Ben senin için hayatımda asla kaybetmeyi göze alamayacağım kişilere neler söyledim ama sen öyle güzel sıyrıldın ki işin içinden… Sen artık bana bir yabancı da değilsin… Bir süredir ne haldeysek bundan sonra da öyle olacağız… Ben sadece sen yokmuşsun gibi davranmıyorum fark ettiysen; seni yok ettim artık yoksun bundan sonra da olmayacaksın! Ne gündüz ne de gece… Nasıl ki bir zamanlar gündüz karşımda gülümseyen kadın artık yoksa gece yatağa uzandığımda aynı kadın aklımda da yok… Sonuç olarak sen yoksun. Teşekkür ederek şirin görünmene gerek yok. Sanırım anlaştık?
    -Bir teşekkürden buraya geleceğimizi asla düşünmemiştim…
    -Boş ver bundan sonra da düşünme zaten gerek yok… Ben yokum aklında bu olsun… Şimdi izin verirsen kahvemi içmek istiyorum…

    O gece eve gittiğinde uykudan önce kendini dinledi biraz. Yaptığının doğru olduğunu düşünüyordu. Kalbi atmıyordu artık farkındaydı bunun… Yeniden atmasını isterdi ama bunun için yine doğru olabilecek biri gerekliydi…

    Doğru zaman ve doğru olabilecek insan…


    Alıntı

    [​IMG]

Sayfayı Paylaş